SuzieQew

Dein Lippenstift ist verwischt

Category: Suzie True

Camping Vuilnisbelt: après moi, le déluge

Het wordt een jaarlijkse – trieste – afspraak in de festivalverslaggeving : de tonnen afval die kampeerders achterlaten op de camping eenmaal het feest onherroepelijk voorbij is. Een slagveld aan plastic, etensresten, en lege Cara-pils. Maar ook perfect bruikbaar materiaal wordt nog sneller gedumpt dan Bridget Jones door Daniel Cleaver. Van partytenten, luchtmatrassen, slaapzakken tot veldbedden en nog gevulde frigoboxen. De term pop-uptent lijkt haast uitgevonden voor deze wegwerpcultuur : zo snel je zo’n tentje opengooit, zo makkelijk laat je het ook achter. Zonder omkijken. Zonder greintje schuldgevoel. Après moi, le déluge.

 

En al besef ik dat een nostalgische bril de meeste herinneringen roziger inkleurt : in ‘mijnen tijd’ bleef er geen vuilnisbelt van dergelijke apocalyptische proportie achter na een festival. Het hoorde zelfs bij de festivaltraditie : bij thuiskomst mijn met modder besmeurde tent openleggen in onze tuin, en schrobben maar, terwijl mama met een mix van ontzetting en leedvermaak het tafereel gadesloeg.

Elke kermis is een geseling waard.

Al zijn het volgens mij heus niet enkel de 16-jarigen die hun rommel anno 2016 en masse achterlaten. Die verklaring lijkt me iets te makkelijk. Ik hou ook niet van generatiegezwets, omdat het vaak nergens heen leidt.

De laatste jaren investeren de grote festivals fors in de ‘belevingscultuur’. Bezoekers wachten de festivalaffiche al lang niet meer af om hun combiticket te kopen. Ze komen sowieso, “voor de sfeer”. In ruil voor die loyaliteit verwachten ze wel meer dan enkele sobere podia. De pretparkisering van het festival, zo u wil : randanimatie met zogenaamde ‘foute muziek’, secret rave caves, fancy cocktailbars, kermisattracties, photobooths, een wassalon, schminkstandjes en tattoo parlours. Sommige mensen zijn er op Werchter zelfs in geslaagd om geen enkel ander podium te zien dan Jupilers ‘House of the Bull’. Om elke dag Kernkraft 400 door hun strot geramd te krijgen.  De meerwaardezoeker, quoi.

Wanneer je tienduizenden mensen in zo’n Efteling voor volwassenen dropt, gebeurt er iets raars : het vers geschapen festivaluniversum creëert een bandeloos sfeertje. Boekhouders kruipen in een tijgeronesie en worden op slag een rock’n’roll-tijger, studentes communicatiemanagement wanen zich Gigi Hadid. Het doffe leven van alledag is een verre herinnering. Dat vers herwonnen geluk slaat helaas ook soms om in platvloers hedonisme. Ik doe wat ik wil, en als u daar een probleem mee hebt, het zij zo. Zie ook het publiek dat voor de regen kwam schuilen terwijl TaxiWars ten dans speelde. Tom Barman was bijwijlen amper nog te verstaan. Of de twee mannen die ‘voor de lol’ stonden te pissen op de plankenvloer van de Boiler (true story). Gieren, toch ?

Mensen overtreden regels wanneer ze voelen dat ze regels kunnen overtreden. Festivalorganisatoren krabben zich in het haar : want in de huidige positiviteitscultuur waar alles vooral tof en gezellig en inspirational moet blijven, heeft de mainstream festivalganger lak aan een vermanend vingertje. Nochtans kan het ook anders : Ieperfest maakt een erezaak van duurzaamheid, met een uitgebreid, en streng reglement. Op hun camping zijn zelfs geen partytenten toegelaten, omdat die ondingen de eerste zijn om achtergelaten te worden. En je campingburen wakker houden met een verkrachte versie van Wim Soutaers’ Allemaal mag ook niet. Jammer dat ik geen metalfan ben, anders stond mijn tentje al klaar.

De wat manke oplossing van Pukkelpop ? Cameraploegen van Het Journaal niet toelaten tijdens de uittocht op de camping. Een slechte PR-move, en ook wat naïef in deze smartphonetijden. Het respectloze gedrag van zijn geliefde Pukkelpoppers is natuurlijk wel sneu voor Chokri, want hij investeert flink in duurzaamheid.

Hoe kunnen we de vuilnisbelt volgend jaar verkleinen ? Ik denk dat een grote bewustmakingscampagne nodig is. Duurzaam leven is meer dan een bak quinoa fretten en je gojibessen op instagram zwieren. Het is respect hebben voor je omgeving. Wat mij betreft, hoeft die boodschap niet overgebracht te worden met gepamper en inspirational quotes. Wel met duidelijke regels, en als laatste redmiddel ook boetes. Sluikstorten is in het gewone leven nu eenmaal ook strafbaar.

En aan de media : misschien een idee om de campingbezoekers die hun spullen achterlaten te confronteren met hun gedrag (met een iPhone kan je tegenwoordig ook filmen) ? Met een catchy clickbaittitel erboven heb je misschien wel de hit van de week te pakken! Ik heb intussen al genoeg grappig bedoelde filmpjes en streetstyle-foto’s waarop iedereen er hetzelfde uitziet verteerd deze zomer. De journalistiek dankt u.

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

Tv-formats die het echte leven zouden moeten zijn

Toen ik gisteravond op de tonen van Hitclub 98.1 naar huis sjeesde, kreeg ik plotsklaps een openbaring. Wat als we bepaalde televisieformats zouden transfereren naar het echte leven? Het zou mijn bestaan zoveel makkelijker maken. Enkele suggesties:

1. De magische Soundmixshow-deur

Vroeger geloofde ik écht dat de soundmixkandidaten gewoon door een magische deur gevuld met rook moesten schrijden en er 1 seconde later perfect gekapt en geschminkt uit kwamen gerold als een soort Aldi-versie van de ster die ze plachten te imiteren. Pas later leerde ik dat televisie altijd liegt, en je bovendien ook 5 kilo dikker maakt.

Alstublieft VTM: graag zo’n magische deur in mijn huis, elke ochtend, waar ik met mijn verwaaide kop doorloop en HUP eruit kom als Britney Spears van de Lidl.  Bart Kaell die me uitwuift wordt er gratis bijgeleverd, dat spreekt voor zich.

2. De eilandraad

We kennen het fenomeen allemaal: je staat gezellig wijntjes te hijsen op café met vrienden, en daar is die éné partypooper plots met passief-agressieve commentaar op de ongetwijfeld onverstandige beslissingen die je maakt in je leven. Geen paniek, daar is de eilandraad: iedereen neemt pen en papier en nomineert de etter van dienst.

Eilandraad

BYE ETTER.

3. De jokerkaart

Neen Blind Date was nog niet vernederend genoeg, met de hemeltergende ingestudeerde antwoorden, de bloteborstendansjes, en “wat is je motto”-blunders… Na een paar seizoenen besloot de sadistische redactie ook het concept “jokerkaart” in te voeren: wie niet tevreden was met zijn of haar keuze na het zakken van de vermaledijde muur, kon het duupje van dienst inruilen tegen een andere lover. Afgang smaakte nog nooit zo lekker. Dank je Ingeborg! Ideetje voor je volgende Tinderdate: meteen met twee van je matches afspreken, kan je zelf beslissen wie je ditcht en met wie je wuivend de trap oploopt. (Wellicht geen van beide, want let’s face it: het is Tinder.)

And remember ladies: always wear a bra.

 

 

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

De leugen van Sex And The City

Ook de Koppen-reportage gezien over baksteenblues? De 25-jarige Koppen-reporter Karine Claassen wil graag een huis kopen samen met haar vriend, maar verslikt zich in de torenhoge prijzen op de huizenmarkt. Daarom gaat ze in de reportage op zoek naar alternatieven: leven in een tipi slash chalet, of een container bijvoorbeeld. Een andere getuige in de reportage moest dan weer de nodige 70.000 euro bijeensprokkelen bij vrienden en familie, omdat de bank haar geen geld wilde lenen.

 

satc

De Belg is nu eenmaal geboren met een baksteen in de maag, zo luidt het beschimmelde cliché. En hoewel ik op mijn 29e nog altijd gespaard blijf van een irritant luid tikkende biologische klok – die uit zich voorlopig enkel in het vertroetelen van mijn Britse Korthaar Marbles – moet ik eerlijk bekennen dat de droom van een “eigen huis, een plek onder de zon” me niet vreemd is, René Froger-nog-aan-toe.

Continue reading
Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

Hanson-mania

Ik wou dat ik The Lake House-gewijs brieven kon schrijven naar mijn 12-jarige ik. Dan zou ik die onzekere puber vertellen dat tampons niet evil zijn, Jotie T’Hooft niet de man van mijn leven is (wegens: dood) én dat ik ooit Hanson zou ontmoeten.

Taylor Hanson, da’s toch wel een beetje de voorbode van mijn sexual awakening moet ik eerlijk bekennen. ‘Middle of Nowhere’ van Hanson was mijn allereerste cd, in het gevleugelde jaar 1997: grijsgedraaid heb ik het album. Ik kon me niet voorstellen dat er ooit een jongen me zo goed zou begrijpen als Taylor. Hoe hij hees zong: “Isn’t it weird, how we all feel a little bit weird sometimes?” JA TAYLOR, WAAROM BEN JIJ ZO DIEPZINNIG <3?

Mmmbop is trouwens ook een heel diepzinnig nummer: het handelt over de vluchtigheid van menselijke relaties. In een ‘mmmbop’ zijn sommige vriendschappen voorbij. (True story, sla de lyrics er maar op na.)

Ik vind het behoorlijk disturbing om als 29-jarige deze clip te bekijken in de wetenschap dat dit me ooit opwond. Ze zijn zo jong, meneer! Naast Taylor had ik overigens ook een dikke boon voor de jongste broer, Zac. De oudste broer Isaac kon ik dan weer niet luchten – dat ging zover dat ik zijn kop van posters scheurde. Middelbare schoolkinderen zijn meedogenloos. Continue reading

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

De gezondheidspolitie op Instagram

Instagrammeme

Aaaaaah, hoe heerlijk die eerste zomerse zonnestralen. Roseetjes drinken tot een kot in de nacht, een milde zonnebrand die je ’s avonds iets sneller doet indommelen (of was het toch die rosé?), en met het autoraampje helemaal naar beneden gedraaid naar de Lambada luisteren. Mij hoor je niet klagen.

Het is te zeggen, misschien toch een héél klein beetje. Want blotebenenweer betekent elk jaar ook traditioneel de comeback van één van de gruwelijkste Instagram-hashtags ooit: #projectsummerbody. Voor de Instagram-leken onder ons: #projectsummerbody plaats je bij een foto die moet bewijzen hoe hard jij wel aan een strak lijf werkt. Kwestie van tijdens de zomermaanden niet uit de toon te vallen op een overbevolkt strandfeest op Ibiza waar je 15 euro neertelt voor een slappe cocktail.

Een strak zomerlijf, we dromen er allemaal stiekem van. Ik breek hier dan ook zeker geen lans om jezelf vol te proppen met Big Macs en in de zetel te liggen vegeteren tot een brandweerlift je uit je lijden komt hijsen. Een gezonde levensstijl: ik juich het toe. Niet voor niets ben ik deze week mijn eerste Pilates-les gaan volgen. Ik voelde me tijdens de work-out dan wel een spartelende walvis op het droge, de spierpijntjes achteraf gaven me hoop dat ik toch nog – érgens heel ver weg – buikspieren had zitten. En als ik aanschuif aan de lunchtafel, hoor ik wel vaker die dwingende hese stem van Sonja Kimpen door mijn hoofd spoken: “vul zeker de helft van je bord met groenten,” “die frieten zijn lege calorieën, puur vet” en “die Cola Light houdt je suikerverslaving in stand”.

KimpenMeme

Continue reading

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

Zayn-geween

Zayn

Tienertranen prikken het hardst. Ik zie me nog huilend zitten aan mijn cd-spelertje. Ik was 13 jaar oud en de jongen van mijn dromen zag me in geen velden of wegen staan. Ik kreeg geen Buffalo’s van mijn ouders wegens “te marginaal” – ok mama, je had bij nader inzien gelijk – en was over mijn toeren omdat Always me een persoonlijk “maandstondenpakket” had opgestuurd. Gevolg: genante gesprekken met mijn moeder over ‘vrouw worden’.

Gelukkig was er Taylor Hanson, die me met hese stem toezong: “Isn’t it weird, how we all feel a little bit weird sometimes?” Het moet de eerste keer in mijn leven geweest zijn dat een jongen me tot in het diepst van mijn kern begreep. Ik was – wars van enige ironie – erg onder de indruk van hoe hard Taylor en ik op dezelfde golflengte zaten. (Indien de naam Hanson u niets zegt: foei! Tip: Mmmbop. Lang haar. Broertjes.)

Hartverscheurend

De bittere tranen die sinds woensdag wereldwijd gehuild worden om Zayn Malik, de exotische knapperd die aankondigde uit boybandfenomeen One Direction te stappen: eerlijk, ik begrijp ze.

Er zijn nu eenmaal bepaalde wetmatigheden in popland waar zelfs One Direction niet tegenop kan. De bezetting van een jongensgroep is daar één van.

Continue reading

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

De Menerenziekte

Feminisme Meme

Toegegeven, ik heb even getwijfeld of ik dit stuk wel zou schrijven. Omdat de fut me ontbreekt om opnieuw dezelfde commentaren te moeten aanhoren. Daarom, voor u verder leest, even dit uitklaren.

1. Ik hou van mannen.
2. Ik weet dat niet elke man vrouwen lastig valt.
3. Ik kan een complimentje appreciëren.

Zo, nu heb ik alvast een paar van de klassieke scheldwoorden vermeden – mannenhaatster, feminazi of frigide trut bijvoorbeeld.

Sois belle et tais-toi, madammeke

Want nog triester dan alle schrijnende verhalen die onder de hashtag #wijoverdrijvenniet getweet worden, vind ik de gemene reacties erop, uitgebreid te bewonderen op Twitter. En ook de opiniestukkenfabriek liet zich deze week al van van zijn beste kant zien.

 

Continue reading

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

© 2017 SuzieQew

Theme by Anders NorenUp ↑