SuzieQew

Dein Lippenstift ist verwischt

Hanson-mania

Ik wou dat ik The Lake House-gewijs brieven kon schrijven naar mijn 12-jarige ik. Dan zou ik die onzekere puber vertellen dat tampons niet evil zijn, Jotie T’Hooft niet de man van mijn leven is (wegens: dood) én dat ik ooit Hanson zou ontmoeten.

Taylor Hanson, da’s toch wel een beetje de voorbode van mijn sexual awakening moet ik eerlijk bekennen. ‘Middle of Nowhere’ van Hanson was mijn allereerste cd, in het gevleugelde jaar 1997: grijsgedraaid heb ik het album. Ik kon me niet voorstellen dat er ooit een jongen me zo goed zou begrijpen als Taylor. Hoe hij hees zong: “Isn’t it weird, how we all feel a little bit weird sometimes?” JA TAYLOR, WAAROM BEN JIJ ZO DIEPZINNIG <3?

Mmmbop is trouwens ook een heel diepzinnig nummer: het handelt over de vluchtigheid van menselijke relaties. In een ‘mmmbop’ zijn sommige vriendschappen voorbij. (True story, sla de lyrics er maar op na.)

Ik vind het behoorlijk disturbing om als 29-jarige deze clip te bekijken in de wetenschap dat dit me ooit opwond. Ze zijn zo jong, meneer! Naast Taylor had ik overigens ook een dikke boon voor de jongste broer, Zac. De oudste broer Isaac kon ik dan weer niet luchten – dat ging zover dat ik zijn kop van posters scheurde. Middelbare schoolkinderen zijn meedogenloos.

Weetje: buiten een korte promotour – enkel voor pers, BOE – heeft Hanson trouwens nooit België aangedaan in zijn glorieperiode. Gelukkig was er de organisatie van I love the 90’s, het jaarlijkse nineties-festijn in de Ethias Arena, die deze historische fout anno 2015 heeft rechtgezet. Omdat nineties méér zijn dan Zillion-beats, opteerde I love the 90’s er deze editie voor om wat meer pop te programmeren. Hanson dus, en Peter Andre – die Britse dude met een erg verontrustende sixpack en die je ook wel kan kennen van de zomer-oorwurm ‘Mysterious Girl’. Ik ben alvast voorstander van meer pop op de grootste nineties-hoogmis van Europa ! En geen paniek, ook de liefhebbers van platte eurobeats werden opnieuw op hun wenken getrakteerd met klinkende namen als 2Fabiola, Natural Born Deejays en Virtual Zone. Voor elk wat wils en ambiance gegarandeerd.

11150687_1580027415571123_8735601354735117916_n

 

 

 

 

 

 

 

 

Na heel wat over en heen-gemail met het management van Hanson, werd een droom werkelijkheid die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Een heuse meet and greet met de boyband waarop mijn eierstokken gezaaid zijn. Ik mocht ook enkele vriendinnen meenemen – dank u I love the 90’s. Het spreekt voor zich dat énkel diehard-fans welkom waren en ik dus strenge audities heb ingelast. Ik wilde zeker geen cynicus mee die mijn obsessie voor Hanson zou relativeren. This is real, y’all.

Eigenlijk is er maar één probleem met Hanson in het jaar 2015: ze zijn alledrie getrouwd en hebben gekweekt als konijnen. In totaal hebben ze samen een voetbalploeg aan kinderen geproduceerd. Deze foto van Taylor met zijn vrouw is bijvoorbeeld enorm pijnlijk. Het feit dat Taylor zijn vrouw een brunette is en eruitziet alsof ze het plaatselijke kerkkoor leidt, maakt het extra pijnlijk. Want dat wil zeggen dat ik helemaal Taylors type niet ben.

Taylorfamilie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar kom, we klagen niet. De jongens hebben allemaal hun haar nog (sorry voor het niet-intentionele baldshamen), zien er mighty fine uit én kunnen ook nog altijd mooi van Mmmbop zingen. Ik hoopte stiekem dat ik de mannen zou ontmoeten in een fluweelrode lounge met Marvin Gaye als soundtrack op de achtergrond, maar de werkelijkheid was iets soberder: gewoon aan hun kleedkamer. (Aan, niet in, een mens moet ergens beginnen, niet waar?) Op le moment suprême werd ik meteen teruggekatapulteerd naar 1997. Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken, en toen Taylor uit de kleedkamer schreed stond de wereld even stil en klonk een engelenkoor in mijn hoofd. Fijn om weer even ongegeneerd bakvis te zijn.

LEVEN = GESLAAGD

11128772_10152913208775318_3516461481174141810_n

Tja, en wat zegt een mens wanneer hij oog in oog staat met zijn allereerste (en grootste) idool ooit? Behoorlijk kleffe onzin, zo blijkt. “You guys make really good music, it’s not a guilty pleasure thing like the Backstreet Boys” hoorde ik mezelf uitkramen. Heiligschennis, in feite. Gelukkig heeft Nick Carter het niet gehoord. Voor sterren zijn dit soort meet and greets natuurlijk een noodzakelijk kwaad, maar ik had de indruk dat de jongens het zelf ook best gezellig vonden. (Of hun weerzin gewoon heel goed konden verstoppen.)

KIJK HOE TAYLOR HIER DE OPENBARING HEEFT: “WAW DAT IS DE VROUW VAN MIJN LEVEN”

Taylor vrouw van zijn leven

We praatten wat over bier, de must-sees in België, hun plannen om volgend jaar een grote Europese tournee te doen… Ik stopte mijn cd in hun pollen – yep, ik ging all the way – en ze signeerden het kleinood. Ik maakte enkele rare opmerkingen over het feit ik hen eeuwig zou volgen “but not in a creepy way”, gevolgd door een zombiestem. Taylor lachte. Ik keek naar Taylors lelijke kettingen en borsthaar. Ik keek naar de lachrimpels rond zijn ogen. Ik merkte op dat Isaac eigenlijk toch niet zo’n sukkel was, en zelfs best lief. Isaac trok een selfie met mijn Zeemeermin-iPhone, want ik was uit nervositeit vergeten hoe je dat ook alweer doet. Vriendin Sara had Zac inmiddels in een hoekje gedrongen voor een intieme tête-à-tête. Hij vertelde dat hij een tourbus wou huren voor de tournee volgend jaar, “maar dat het toch allemaal duur was”. Sara merkte op dat ze alledrie niet meer blond waren. “No, that’s right.” Tina sneed het onderwerp kinderen aan. “You guys have a lot of kids”. “Not so much”, vond Zac.

HET KLIKTE OOK HEEL GOED MET ZAC

Het klikt echt met Zac

Plots begon de trol die ons al die tijd geïrriteerd uit een hoekje gadesloeg te praten. “Time’s up.” WEG SFEER. We kregen nog een knuffel van de jongens, en daar gingen ze terug de kleedkamer in.

(Het optreden was overigens geweldig. De jongens zijn echt steengoed live. SWOON! Ik heb dit filmpje niet gemaakt by the way, ik gil veel classier.)

De rest van de avond hielden we ons bezig met Hanson-lyrics wat up te spicen – “I will come on you” ipv “I will come to you” bijvoorbeeld – nineties-choreo’s bedenken op de Zilionmuziek, frieten te eten, Smirnoff Ice te bestellen (ok ik was de enige die dat deed), en de hele ontmoeting kapot te analyseren. 13 going on 30.

TEAM HANSON GELUKZALIG GLIMLACHEND:

Team Hanson

I love you forever, Taylor.

NOG EEN LAATSTE FOTO: ZAC SMELLING MY HAIR AND TAYLOR TOUCHING ME

ZacGoeie

Oh en ik maakte ook een Snapchat-story:

(Voeg me toe! Ik ben suzieqew!)

Schermafbeelding 2015-05-03 om 23.40.38

P.S.: Aan de organisatie van I love the 90’s: huur me volgend jaar gerust in als nineties-coach. Laten we volgend jaar Steps en Five naar de Ethias Arena halen! En Hanson opnieuw natuurlijk. Thanks for the awesome party!

P.S. 2: Ik weet dat dit een heel lange blogpost is, maar voor zover ik weet is dit wel het hoogtepunt van mijn leven. Dank voor uw begrip.

Hansonmop

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!

2 Comments

  1. OMGGGGGGG! YOU LUCKY *TUUUUUT*
    Je schrijft echt wel leuk, vind ik! 😀 En ik ga je toevoegen op Snapchat!
    En OMG, Steps en Five!!!! Daar was ik een NOG grotere fan van. Zeker van Lisa van Steps, want die is ook jarig op 5 november en ik heb hier nog een video liggen waarin ze dansles geeft!

    Sorry, ik ben te veel aan ‘t fangirlen.
    Nog eens: LUCKY!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

© 2017 SuzieQew

Theme by Anders NorenUp ↑