Het wordt een jaarlijkse – trieste – afspraak in de festivalverslaggeving : de tonnen afval die kampeerders achterlaten op de camping eenmaal het feest onherroepelijk voorbij is. Een slagveld aan plastic, etensresten, en lege Cara-pils. Maar ook perfect bruikbaar materiaal wordt nog sneller gedumpt dan Bridget Jones door Daniel Cleaver. Van partytenten, luchtmatrassen, slaapzakken tot veldbedden en nog gevulde frigoboxen. De term pop-uptent lijkt haast uitgevonden voor deze wegwerpcultuur : zo snel je zo’n tentje opengooit, zo makkelijk laat je het ook achter. Zonder omkijken. Zonder greintje schuldgevoel. Après moi, le déluge.

 

En al besef ik dat een nostalgische bril de meeste herinneringen roziger inkleurt : in ‘mijnen tijd’ bleef er geen vuilnisbelt van dergelijke apocalyptische proportie achter na een festival. Het hoorde zelfs bij de festivaltraditie : bij thuiskomst mijn met modder besmeurde tent openleggen in onze tuin, en schrobben maar, terwijl mama met een mix van ontzetting en leedvermaak het tafereel gadesloeg.

Elke kermis is een geseling waard.

Al zijn het volgens mij heus niet enkel de 16-jarigen die hun rommel anno 2016 en masse achterlaten. Die verklaring lijkt me iets te makkelijk. Ik hou ook niet van generatiegezwets, omdat het vaak nergens heen leidt.

De laatste jaren investeren de grote festivals fors in de ‘belevingscultuur’. Bezoekers wachten de festivalaffiche al lang niet meer af om hun combiticket te kopen. Ze komen sowieso, “voor de sfeer”. In ruil voor die loyaliteit verwachten ze wel meer dan enkele sobere podia. De pretparkisering van het festival, zo u wil : randanimatie met zogenaamde ‘foute muziek’, secret rave caves, fancy cocktailbars, kermisattracties, photobooths, een wassalon, schminkstandjes en tattoo parlours. Sommige mensen zijn er op Werchter zelfs in geslaagd om geen enkel ander podium te zien dan Jupilers ‘House of the Bull’. Om elke dag Kernkraft 400 door hun strot geramd te krijgen.  De meerwaardezoeker, quoi.

Wanneer je tienduizenden mensen in zo’n Efteling voor volwassenen dropt, gebeurt er iets raars : het vers geschapen festivaluniversum creëert een bandeloos sfeertje. Boekhouders kruipen in een tijgeronesie en worden op slag een rock’n’roll-tijger, studentes communicatiemanagement wanen zich Gigi Hadid. Het doffe leven van alledag is een verre herinnering. Dat vers herwonnen geluk slaat helaas ook soms om in platvloers hedonisme. Ik doe wat ik wil, en als u daar een probleem mee hebt, het zij zo. Zie ook het publiek dat voor de regen kwam schuilen terwijl TaxiWars ten dans speelde. Tom Barman was bijwijlen amper nog te verstaan. Of de twee mannen die ‘voor de lol’ stonden te pissen op de plankenvloer van de Boiler (true story). Gieren, toch ?

Mensen overtreden regels wanneer ze voelen dat ze regels kunnen overtreden. Festivalorganisatoren krabben zich in het haar : want in de huidige positiviteitscultuur waar alles vooral tof en gezellig en inspirational moet blijven, heeft de mainstream festivalganger lak aan een vermanend vingertje. Nochtans kan het ook anders : Ieperfest maakt een erezaak van duurzaamheid, met een uitgebreid, en streng reglement. Op hun camping zijn zelfs geen partytenten toegelaten, omdat die ondingen de eerste zijn om achtergelaten te worden. En je campingburen wakker houden met een verkrachte versie van Wim Soutaers’ Allemaal mag ook niet. Jammer dat ik geen metalfan ben, anders stond mijn tentje al klaar.

De wat manke oplossing van Pukkelpop ? Cameraploegen van Het Journaal niet toelaten tijdens de uittocht op de camping. Een slechte PR-move, en ook wat naïef in deze smartphonetijden. Het respectloze gedrag van zijn geliefde Pukkelpoppers is natuurlijk wel sneu voor Chokri, want hij investeert flink in duurzaamheid.

Hoe kunnen we de vuilnisbelt volgend jaar verkleinen ? Ik denk dat een grote bewustmakingscampagne nodig is. Duurzaam leven is meer dan een bak quinoa fretten en je gojibessen op instagram zwieren. Het is respect hebben voor je omgeving. Wat mij betreft, hoeft die boodschap niet overgebracht te worden met gepamper en inspirational quotes. Wel met duidelijke regels, en als laatste redmiddel ook boetes. Sluikstorten is in het gewone leven nu eenmaal ook strafbaar.

En aan de media : misschien een idee om de campingbezoekers die hun spullen achterlaten te confronteren met hun gedrag (met een iPhone kan je tegenwoordig ook filmen) ? Met een catchy clickbaittitel erboven heb je misschien wel de hit van de week te pakken! Ik heb intussen al genoeg grappig bedoelde filmpjes en streetstyle-foto’s waarop iedereen er hetzelfde uitziet verteerd deze zomer. De journalistiek dankt u.

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!