Zayn

Tienertranen prikken het hardst. Ik zie me nog huilend zitten aan mijn cd-spelertje. Ik was 13 jaar oud en de jongen van mijn dromen zag me in geen velden of wegen staan. Ik kreeg geen Buffalo’s van mijn ouders wegens “te marginaal” – ok mama, je had bij nader inzien gelijk – en was over mijn toeren omdat Always me een persoonlijk “maandstondenpakket” had opgestuurd. Gevolg: genante gesprekken met mijn moeder over ‘vrouw worden’.

Gelukkig was er Taylor Hanson, die me met hese stem toezong: “Isn’t it weird, how we all feel a little bit weird sometimes?” Het moet de eerste keer in mijn leven geweest zijn dat een jongen me tot in het diepst van mijn kern begreep. Ik was – wars van enige ironie – erg onder de indruk van hoe hard Taylor en ik op dezelfde golflengte zaten. (Indien de naam Hanson u niets zegt: foei! Tip: Mmmbop. Lang haar. Broertjes.)

Hartverscheurend

De bittere tranen die sinds woensdag wereldwijd gehuild worden om Zayn Malik, de exotische knapperd die aankondigde uit boybandfenomeen One Direction te stappen: eerlijk, ik begrijp ze.

Er zijn nu eenmaal bepaalde wetmatigheden in popland waar zelfs One Direction niet tegenop kan. De bezetting van een jongensgroep is daar één van.

Een verschuiving betekent, hoedanook, het begin van het einde. Onderschat bakvissen niet: ook zij voelen die gruwelijke waarheid aan hun kleine teen, getuige de hartverscheurende huilbuien. Het is een kwestie van tijd voor One Direction (nu ja, eigenlijk al Two Direction) in vijf windrichtingen uiteenwaait, met in hun zog een mix aan overspel- en drugsverhalen. Want ook die schandaaltjes horen erbij.

Five’s a band, four’s a crowd

Boybands met maar vier leden: enkel Get Ready! is er in het verleden glansrijk mee weggekomen, maar zij hadden natuurlijk wel de onvoorwaardelijke steun van Liliane Saint Pierre. In de ideale constellatie zijn jongensgroepen met zijn vijven. Take That, Backstreet Boys, N*Sync, Boyzone, Five, zelfs de koorknapen van Westlife zwoeren bij de heilige vijfvuldigheid.

Die Heilige Vijfvuldigheid volgt in naam der commerce een gewiekst masterplan, waarin elke hartenbreker zijn eigen rol te vervullen heeft.

Zo is er de onbetwistbare Mister Popular, die de meeste Snoopy-slipjes naar zijn kop krijgt geworpen – denk Justin Timberlake en Harry Styles. De Klasclown is de grappenmaker van dienst, altijd in voor een “gekke mop” van bedenkelijk Druivelaar-niveau. De Gevoelige Jongen en de Bad Boy bedienen op hun beurt ook een bepaald segment fans. Tot slot is er ‘De Kerel van wie iedereen zich afvraagt wat hij precies in Boysband X doet’. Ik heb dat laatste archetype nooit goed begrepen, maar volgens mij is het bedacht voor tieners wier zelfbeeld compleet onder het vriespunt zit. Omdat de lieve meisjes zichzelf zo laag inschatten, kiezen ze er de kerel met het minste persoonlijkheid en looks uit om boven hun bed te hangen. Bizar, maar het businessmodel wérkt.

Ik weet niet hoe het met de jeugd van tegenwoordig zit, maar op mijn 13e waren de Backstreet Boys en Hanson mijn enige echte link met jongens, die vreemde wezens waar ik maar geen hoogte van kreeg. De boybands leerden me enkele waardevolle levenslessen. Dat een Bad Boy zoals AJ bijvoorbeeld mijn hormonen dan wel juist wist te bespelen, maar tattoos, een baard en een algeheel gevoel van Weltschmerz niet de beste basis voor een relatie zijn. Dat je er beter de jongeman uitkiest die geconstipeerd in de regen over zijn gevoelens kan zingen. Maar het allerbelangrijkste: ik leerde dat jongens òòk verliefd konden worden, en hun hartje evenzeer in duizend gruzelementen op straat kon liggen. Dat had het maandstondenpakket van Always me nooit kunnen bijbrengen.

HansonGif

Het beste moet nog komen

Voor alle verdrietige ‘Directioners’ heb ik overigens fantastisch nieuws: het beste moet nog komen. Ok, éérst nog even de kroniek van een aangekondigde split uitzweten. Maar over een jaartje of 10 komt het moment suprême: De Grote Reünie. Met een wereldtournee waar je deze keer zeker wél kaartjes voor zal kunnen bemachtigen. Extra pluspunt: je moet je ouders niet meer om toestemming vragen. Met openhartige interviews – en met wat geluk zelfs een documentaire – over die moeilijke succesjaren. Smullen! Het is een hele geruststelling: over een jaar of 10 kennen we de échte reden van Zayns vertrek. Én zien we de hunk opnieuw in volle ornaat optreden – want tegen 2025 is de jackpot die One Direction heeft opgestreken al ferm geslonken.

De afgelopen drie jaar zijn de Backstreet Boys intussen al evenveel keer langs de kassa gepasseerd in België. Ik was er twee keer bij. Geschiedenislesje: in 2006 gaf verrader Kevin Richardson er de brui aan bij BSB. Anno 2015 huppelt hij weer vrolijk mee met de andere boys. Er is hoop, girls!

Toegegeven: de knieën kraken, de danspasjes zijn wat slomer, maar de jongens kunnen nog steeds erg geconstipeerd over gevoelens zingen – ook nu tram 4 bij de meesten is gearriveerd. Op 11 april is Hanson aan de beurt: dan komen de broertjes naar België en sta ik op de eerste rij. Of zoals Taylor het zo mooi zong in ‘Mmmbop’: “When you get old and start losing your hair, can you tell me who will still care?” I do, Taylor. Alleen nog snel een Snoopy-slipje kopen.

(Deze column verscheen eerder op deredactie.be )

Zin om aan schaamteloze promotie te doen? Deel mijn post gerust!